Foisenos Suso Vaamonde nunha fria maña do 16 de Febreiro, para deixarnos a todos un pouco mais orfos. Non so orfos dese vozarrón ceibe e san, que despertaba conciencias e cantaba as verdades que algunhos non querían oir, senon tamen orfos dunha voz que se comprometeu a fondo co País e co Povo e que nunca se deixou levar pola tentación do "Espectáculo barato" e o diñeiro facil e abundante.

        Suso foi sempre unha "Voz ceibe" no senso mais amplo do termo e non so cando formaba parte daquel mítico Grupo, porque o segiu sendo ate o final. Foi precisamente esa persistencia na dignidade que supón ser unha "Voz ceibe" a que o levou a ter que exiliarse despois daquel inesquencibel concerto de xuño do 79 na Praza da Ferreria de Pontevedra, na que Suso se atreveu a cantar o que outros non podían expresar nos seus discursos por expresa prohibición gubernativa. Suso sabía que a dignidade tiña un prezo que poñian os intranxisentes e os fascistas, pero non lle importou ter que pagalo con un exilio forzado en Venezuela e unhos dias de carcere cando voltou o País unhos anos mais tarde, porque Suso era un "irreductïbel", cuio único catecismo era a honradez.

        Nunca habitou nas listas de éxito, dese éxito facil e banal, que se crea e se desfai como unha Pompa de xabón. Non era ese o seu reino. O seu reino era a loita e o compromiso con aqueles que se vian esmagados pola "bota violenta" da opresión e do olvido, con aqueles que sobraban e sobran nos "Planes mastodonticos dos Tecnócratas e dos Executivos.

        Soa a tópico pero non deixa de ser certo que se ben Suso se nos foi, a sua Obra e xa Patrimonio deste País, cos centos de Poemas que musicalizou, porque a Poesía dos nosos Poetas era para Suso fonte inagotabel de inspiración. Asi a Poesía de Blanco Torres, de Celso Emilio e de tantos outros era "mais Poesía" coa voz do de Regodobargo, esa Parroquía de Pontecaldelas que o viu nacer ala polo Nadal de 1950 e que a mente e o corazón de Suso nunca abandonou, mesmo cando estivo lonxe. Foi a Regodobargo a donde quixo volver cando lle chegara a hora, para que as suas cinzas se fundiran nun abrazo co Rio Oitavén, que para Suso era o Rio mais grande e fermoso do mundo, ese Oitavén que agora estará algo menos contaminado.